header image

Schaap & Douts weer thuis!

Posted by: | 6 December 2010 | No Comment |

Afgelopen donderdag 2 december maakte ik mij op voor een bijzondere dag: de dag dat ik weer naar huis zou gaan. Toen ik ‘s ochtends wakker werd in Rio de Janeiro wist ik dat het een bijzondere dag ging worden. Na bijna acht maanden compleet gezond te zijn geweest, realiseerde ik mij vrij plotseling dat mijn maag-darmstelsel toch niet van lood is. En daarmee moest ik nog 14 uur in een vliegtuig zitten. Koortsig heb ik de vlucht naar Madrid uitgezeten en God zij dank voor paracetamol.

Een uur te laat en heel veel geluk verder (de staking van de Spaanse luchtverkeersleiders begon pas toen de passagiers Damen en Idzenga het Spaanse luchtruim al verlaten hadden) liep ik bibberend op Schiphol. Deze keer niet van de koorts, maar van het temperatuurverschil van zo’n veertig graden. Een Welcome Back! ballon verder was Hello Goodbye een behoorlijk goed verhaal misgelopen en zat ik in de auto richting Utrecht. Home sweet home.

Inmiddels een kuurtje Cipro en behoorlijk wat Sinterklaaskado’s rijker, is het 6 december geworden. Vandaag is het precies acht maanden geleden dat ik op het vliegtuig stapte, een rare gewaarwording. Voor iedereen die wil weten hoe het nou was: lees dit blog! Voor iedereen die wil weten hoe het nu met me is, kom zaterdag naar het Schaap & Douts feest in Utrecht. Dan rest mij nog dit:

Bedankt voor alle aandacht en de bemoedigende woorden. En als Schaap opnieuw reiskriebels krijgt, zijn jullie de eersten die het horen!

under: Activiteiten, Reisverhalen, Reizen
Tags:

Rio de Janeiro

Posted by: | 30 November 2010 | 3 Comments |

Negen maanden geleden, in mijn brein meer dan een eeuwigheid terug, schreef ik op Facebook een rijtje wereldsteden waar ik allemaal langs zou komen. Het rijtje eindigde met Rio de Janeiro. Gisteren ben ik hier daadwerkelijk aangekomen, na bijna acht maanden reizen. I did it!

Rio de Janeiro is fantastisch. Gisteren (toen het nog mooi weer was) zijn we van het hotel naar het strand van Copacabana gewandeld (één straat verderop). Er is al zoveel geschreven, gefilmd en gezongen over dit strand dat ik dacht dat dat nooit allemaal waar kon zijn. Dus wel. Het strand is wit, het zand is fijn, aan de ene kant de oceaan, aan de andere kant de wolkenkrabbers van Rio. Heel. Erg. Mooi.

Wat ik hier per se wilde zien, was natuurlijk dat beeld. Christo Redentor (Christus de Verlosser) staat hier op een berg uit te kijken over de stad. Het is een gevaarte en het uitzicht over de stad is geweldig mooi. Ik heb begrepen dat het niet meer het grootste Christusbeeld ter wereld is, maar dat maakt het nog niet minder indrukwekkend.

Deze laatste dagen van mijn wereldreis gaan voorbij terwijl ik de koelte opzoek van elke beschikbare airconditioner, mij tegelijkertijd realiserend dat het in Nederland zo’n 40 graden kouder is. Ai. Gelukkig kom ik over twee dagen eindelijk weer die kant op, en is iedereen bij deze uitgenodigd om zich te komen warmen aan mijn zonverbrande huid. Tot gauw!

under: Reisverhalen
Tags: , , , ,

One, two, threesome

Posted by: | 26 November 2010 | 1 Comment |

Een paar dagen geleden waren we op één en dezelfde dag in drie verschillende landen: Argentinië, Brazilië en Paraguay. In Paraguay waren we precies twee uur, aangezien we het gauw hadden gezien, in Ciudad del Este, Paraguay staat namelijk bekend als de supermarkt van Zuid-Amerika. En dus als je daar komt, zie je een stad die eruit ziet als één grote supermercado, maar dan met een weg erdoorheen. De meeste bezoekers kwamen gewoon uit Brazilië overigens. De behoefte om zelf iets te kopen had ik in het geheel niet. Als mensen de spullen praktisch in je handen leggen, is voor mij de lol eraf. Ik bepaal zelf wel wat ik wil hebben.

Vooral mijn backpack is erg blij met die houding. Ik zeul namelijk al een paar landen lang diverse nutteloze items mee. Zoals het rode kleed, uit Peru, dat ik niet in het pakketje naar huis heb gestopt voor het geval de spullen niet aan zouden komen. Ze kwamen wel aan. Of neem het spel Monopoly, dat ik in Buenos Aires heb gekocht omdat het de Spaanstalige editie is. Vast erg leuk voor thuis, maar vooralsnog staart het me vooral aan vanuit zijn originele plastic zak wanneer ik het weer eens met de hand mee moet nemen omdat het niet in mijn backpack past (ruimte voor commentaar van Paul:   ).

De busreis van Foz do Iguaçu, aan de grens met zowel Argentinië als Paraguay, via Sao Paulo naar Paraty, hier aan de kust, was ook bijzonder interessant. Hoewel Paul en ik samen zo’n tien talen min of meer spreken, kregen we het niet voor elkaar te communiceren met onze Braziliaanse reisgenoten. En dus snapten we niet waarom er geld werd ingezameld (tolweg? omkoping?) en waarom een aantal mensen erg zenuwachtig werd van een politiecontrole (Paraguayaans smokkelwaar?).

Inmiddels zijn we dus aan de Braziliaanse costa beland waar vooralsnog het wachten is op… de ZON! Dat wachten doen we dan ook in stijl, in onze hangmatten…

under: Activiteiten, Reisverhalen, Reizen
Tags: , , ,

Water, water en nog veel meer water

Posted by: | 23 November 2010 | No Comment |

Argentinië zit er bijna op, wat ook wel tijd is geworden na vijf weken in dit land. In Buenos Aires werd ik nog even achtervolgd door de Torres del Pain(e) aangezien ik op Twitter was gevraagd een interview over de trek te geven. Op deze website staat het hele verhaal, inclusief een erg leuke foto.

Ondertussen hebben we Buenos Aires verruild voor Puerto Iguazú, een dorp met als enig bestaansrecht, juist, de Cataratas del Iguazú. Dat dat de enige reden is dat het dorp er überhaupt nog is, is wel duidelijk. Er is helemaal niets te doen hier. Voor gisteren was regen voorspeld en terwijl Paul nog aan het sputteren was dat hij geen regen zag en graag die watervallen wilde zien (kan iemand hem een beetje geduld en vertrouwen leren, please?) had ik een alternatief plan bedacht. Naar Guiraoga, een organisatie die gewonde of verhandelde wilde dieren oplapt en weer uitzet. Zie ook de nieuwe fotopoll voor de fotografische resultaten van deze excursie. Toen aan het eind van de rondleiding de eerste druppels vielen, hield het gesputter acuut op.

Die regen echter niet. Heb zelden in zo’n korte tijd zoveel regen zien vallen, wellicht dat nu wel in de hele maand November voorzien is. Voor vandaag waren de voorspellingen beter dus op pad naar die enorme hoeveelheid water: de Cataratas del Iguazú, ofwel de Iguazú Falls. En veel water dat het is! Vooral het hoogtepunt, de Garganta del Diablo, was spectaculair. Het weer was precies zoals voorspeld, eerst bewolkt, later een verzengend zonnetje dat zijn sporen op mijn lichaam heeft achtergelaten.

Vanaf morgen is het chao Argentina enne, alô Brasil!

under: Activiteiten, Reisverhalen, Reizen, Trips
Tags: , , ,

Torres del Pain(e)

Posted by: | 14 November 2010 | 1 Comment |

Patagonië, het land van de mensen met de grote voeten, is nu vooral het land van de mensen met de zere voeten. Vijf dagen wandelen in de Torres del Paine waren vijf dagen van afzien. Het pad bezaaid met rotsblokken, de hoogteverschillen, de kou, het slapen op een flinterdun matje, porridge als ontbijt… Om dan op de laatste dag om half vijf op te staan, je verkleumde lijf nogmaals uit de tent te sleuren en met je oververmoeide benen en de blaren op je hielen een halve kilometer omhoog te lopen. En daar zijn ze dan: de Torres del Paine. En dan ben je alle ellende in één klap vergeten.

Het plan was eigenlijk helemaal niet om te gaan kamperen maar de prijzen van de lodges (50 USD voor een nacht in een stapelbed in the back of beyond was toch wel een beetje veel) en het enthousiasme van de mensen van Erratic Rock in Puerto Natales trokken ons over de streep. En dus gingen ook wij daar weg met onze backpacks volgestouwd met een tent, slaapmatjes, slaapzakken, een gasstel, 1 pan, 2 schaaltjes, 2 lepeltjes, 2 bloemetjesmokken en veel, héél veel porridge. Met jaren kampeerervaring had ik er wel vertrouwen in, ook in Paul, die toch meer van het type was dat keek naar hoe mijn familie worstelde met tentstokken en slaapzakken.

Maargoed, van dat kijken had hij dan ook wel wat geleerd. Afgezien van de vermoeidheid, de pijn, de blaren en de porridge, waren er ook de zonneschijn en de ongerepte natuur. Tel daarbij op de turquoise meren, de bergen, de gletsjers en natuurlijk de Torres. Na alle foto’s die ik al van de Torres had gezien, vermoedde ik dat het er nooit zo mooi uit zou kunnen zien. Dus wel. Het was het allemaal waard, zelfs de porridge. De foto’s volgen snel.

under: Activiteiten, Reisverhalen, Reizen, Trips
Tags: , , , ,

Schaap, Douts, en Paul

Posted by: | 5 November 2010 | 1 Comment |

Afgelopen zondag gaat de boeken in als één van de meest geweldige dagen in mijn leven. Het begin was niet heel geweldig aangezien men zei dat de metro op een zondagochtend ook om 6.00 u wel zou rijden (bedankt, Antoine!) en ik voor een gesloten station stond. Plan B was weer eens niet aanwezig, maar gelukkig bleek er ook een trein te bestaan. Zo gebeurde het dat ik inderdaad om kwart voor negen op het Aeropuerto Minostro Pistarini stond en Paul z’n vlucht – uiteraard – vertraagd was.

Nadat mijn ogen al verscheidene keren volgelopen waren (maar kinderen die naar hun terugkerende papa’s toe rennen zijn toch ook schattig?) verscheen hij daar eindelijk toch. Picture this: Hugh Grant in Love Actually die terugkeert van een zakenreis als prime minister en om zijn hals wordt gevlogen door die trien. Nou, die trien was ik dus, en er was zelfs een applaus van de andere wachtenden…

Goed. Naast alle dingen waar jullie niets van willen weten, zijn we in Buenos Aires naar de cementerio geweest, waar Eva Perón begraven ligt, de Casa Rosada, waar Madonna op het balkon heeft gezongen, en gisteren op en neer naar Uruguay. Nadat we hadden moeten rennen om de boot te halen (time management is in al die maanden altijd mijn sterkste punt gebleken, dus wiens schuld was dit eigenlijk?!) bleken we ook nog geluk te hebben. De boot deed er geen drie uur over, maar slechts één.

Nadeel daarvan is dat je een zee van tijd hebt in Colonia del Sacramento. Colonia kan worden samengevat in een paar woorden: rustiek, en klein. En dat heb je dus in een uur eigenlijk wel gezien. En dus werd er goed gegeten, gekaart, en een fotowedstrijd gehouden. Vervolgens vond de immigratie mijn ingevulde ‘más’ onder ‘sexo’ op Paul zijn briefje ook erg grappig, hebben we nu een heel hoofdstuk aan stempels van alleen Argentinië in ons paspoort, en waren we na een uurtje op de boot weer terug in Buenos Aires.

Morgenochtend wacht de vlucht naar Patagonië. Ik zet Paul zijn wekker stiekem een uur eerder…

under: Activiteiten, Reisverhalen, Reizen, Trips
Tags: , , , , , , ,

Buenos Aires

Posted by: | 28 October 2010 | No Comment |

De Schaap Op Reis Awards 2010 zijn een waar kijkcijferkanon gebleken, al lijkt het natuurlijk nergens op als je ziet wat een Youp van ‘t Hek kan met een verhaaltje over T-Mobile. Veel van mijn lezers lijken te denken dat mijn reis er bijna op zit, wat niet zo is. Mijn me time zit erop, maar ik plak er nog een maandje aan vast met Schaap’s beste vriend. We time.

Buenos Aires is een amusante stad. Ik ben misschien ook op het verkeerde tijdstip gearriveerd. Gisteren was de census, de nationale volkstelling, en dus was alles dicht. In het hostel was ons verteld dat ook ons vragen konden worden gesteld door de officiële persoon van de regering. Nou stel ik me bij zo iemand een man in black voor, maar er liepen allemaal 16-jarigen over straat met census kleding. Mensen tellen als bijbaantje?

Vandaag is heel Buenos Aires in rouw omdat oud-president Kirchner is overleden. 60 jaar en dan een hartaanval, komt ervan, al die all you can eat regeringsoverleggen, dat is echt niet gezond voor je. Bijkomstig voordeel is dat de metro vandaag gratis is, scheelt toch mooi weer een paar pesootjes.

Ik heb het ticket naar Patagonië maar vast geboekt, scheelt toch zeker 45 uur in de bus zitten en die bussen, daar krijg je mij niet zo makkelijk meer in. Was het aan het begin van mijn reis dat ik toch geld teveel had, inmiddels is het een principekwestie geworden. Dat doet zeven maanden reizen met je. Nu nog op jacht naar een appartementje om de rest van de tijd hier in door te brengen. Op de websites ziet het er allemaal vreselijk mooi uit, ik hou jullie op de hoogte hoe dát uit gaat pakken!

under: Reisverhalen
Tags: , ,

Schaap Op Reis Awards 2010 (2)

Posted by: | 27 October 2010 | 3 Comments |

Schaap en ik hadden het er maar druk mee, de nominaties voor de Schaap Op Reis Awards 2010. Zoveel landen, steden, hostels en wereldwonderen.

In de categorie Meest Verschrikkelijke Land zijn genomineerd: India, China en Australië.

Oordeel van de jury: hoewel India bepaald geen positieve indruk heeft achtergelaten, was de kennismaking met dit land te kort om daar consequenties aan te verbinden. China dreef ons soms tot wanhoop, maar het is Australië waar we allebei nog steeds erg verontwaardigd over zijn! Gefeliciteerd, mate, met deze twijfelachtige eer!

In de categorie Mooiste Wereldwonder zijn genomineerd: Taj Mahal, Chinese Muur en Machu Picchu.

Oordeel van de jury: de Taj Mahal was zeker indrukwekkend, net als de Chinese Muur, maar alleen Machu Picchu had dat mystieke dat je deed realiseren wat een once in a lifetime experience het was om daar te zijn. Gefeliciteerd!

In de categorie Favoriet Vervoermiddel zijn genomineerd: de trein, de bus en het vliegtuig.

Oordeel van de jury: hoewel ‘s nachts met de bus reizen in Argentinië een uitkomst is, is het dat niet voor een 30-jarige die haar slaap nodig heeft. Ook slapen in treinen wordt naar mening van de jury veel romantischer gebracht dan het is. Daarom gaat onze unanieme voorkeur uit naar het vliegtuig: snel, comfortabel en vaak een prachtig uitzicht. Gefeliciteerd!

In de categorie Favoriete Luchtvaartmaatschappij zijn genomineerd: Cathay Pacific, Qantas en Tahiti Nui.

Oordeel van de jury: geen van de genomineerde airlines leverde slechte service. De bloem in je haar van Tahiti Nui was een leuke attentie, maar feit is dat je in een vliegend koekblik gewoon meer hebt aan extra beenruimte. Cathay Pacific, gefeliciteerd!

En dan de Award waar iedereen op zit te wachten!

In de categorie Beste Hostel zijn genomineerd: YHA Sydney Central, Sydney, Mark’s Place, Moorea en Arthy’s Guesthouse, La Paz.

Oordeel van de jury: genoemde hostels waren alledrie fantastische thuishavens. YHA Sydney had een geweldige lokatie en interieur, Mark zorgde er persoonlijk voor dat je je in Mark’s Place thuis voelde, maar Ruben van Arthy’s Guesthouse versloeg ze allebei. Met zijn oprechte zorgen, zijn hulp en zijn toegewijde familie. Ruben, ik zal er persoonlijk voor zorgen dat het woord zich verspreidt en mocht je ooit zelf willen gaan reizen, dan kom ik graag op je toco passen!

** Over de uitslag kan wel worden gecorrespondeerd, maar we schrijven niet terug **

under: Activiteiten, Reisverhalen, Reizen, Trips
Tags: , , , , , , ,

Schaap Op Reis Awards 2010 (1)

Posted by: | 25 October 2010 | 1 Comment |

Na bijna zeven maanden alleen over de wereld te hebben gezworven, zit over zes dagen mijn me time er echt op. Hoewel het zeven maanden waren met ontelbare ervaringen, zie ik mezelf soms ook weer zitten op dat vliegveld van Helsinki, al schrijvend aan mijn eerste blog.

Zeven maanden later loop ik ‘s avonds naar McDonalds om mijn maandelijks rantsoen junkfood op te halen. Omdat dat lekker is. Omdat in je eentje eten helemaal niet zo romantisch is als iedereen zich dat voorstelt. Omdat McDonalds een reddingsboei is gebleken in delen van de wereld waar men 24/7 rijst serveert.

En al zeven maanden is één van de eerste dingen die ik in de ochtend doe, het checken van mijn email. Helemaal van de radar zijn klinkt misschien leuk als je Christopher McCandless heet, maar zo ben ik niet. Ik ben een filthy rich girl uit West-Europa, er is geen ontsnappen aan. In zeven maanden kon ik niet zonder de vele mailtjes, berichtjes en krabbels.

Zeven maanden hebben een aantal relaties doen groeien en bloeien en andere doen verwelken. Zo blij als ik ben dat sommige mensen mij niet zijn vergeten toen ik op dat vliegtuig stapte, zo teleurgesteld ben ik in anderen dat hun harten niet verder keken dan het oog. Maar ook dat hoort erbij.

Met zoveel ervaringen, verhalen, plaatsen en mensen heb ik de Schaap Op Reis Awards 2010 in het leven geroepen. Als bedankje in alle zes talen van de tien landen waar ik ben geweest.

under: Activiteiten, Reisverhalen, Reizen, Trips
Tags: , ,

País de Máxima

Posted by: | 22 October 2010 | 1 Comment |

Sinds een paar dagen ben ik in het land van Máxima: Argentinië. Direct bij de grensovergang was al duidelijk dat Argentinië een heel ander land is dan Bolivia. De rugzak moest weer open, en deze keer echt, al is het geen wonder dat ze de gesmokkelde cocaïne niet hebben gevonden als ze alleen het bovenste gedeelte inspecteren (voor de meelezende regering of FBI: this is a joke! Really!)

Argentinië mag dan de laatste jaren economisch aan het afglijden zijn, het is nog altijd een veel rijker land dan Peru en Bolivia. Dat is te zien aan de goed onderhouden straten, het éénrichtingsverkeer, de supermarkten en andere winkels met fixed prices (hoewel een paard en wagen ook nog steeds deel uitmaken van het normale straatbeeld). Busvervoer is hier goed geregeld, zelfs in de goedkoopste klasse krijg je te drinken en te eten alsof je in een vliegtuig zit.

Argentijnen mogen dan een voor mij slecht verstaanbaar Spaans spreken, aardig zijn ze wel. Ze bedanken je vriendelijk voor de min of meer verplichte fooi voor bagagevervoer en lijken altijd te lachen. Waar ze heel goed in zijn, is in de rij staan. Op straat gaat de rij voor de bushalte zelfs de hoek om, je zou bijna denken dat ze hier afstammen van de Britten.

Waar het landschap rond Salta veel weghad van een woestijn, rond Cordoba lijkt het allemaal erg op Nederland. Veel weiland, vlak en een stuk minder warm! Gelukkig voor mij nog geen regen…

under: Reisverhalen, Reizen
Tags: , ,

Older Posts »

Categories