Schaap Op Reis

Okee, ik heb Schaap boos gemaakt. Wat er is gebeurd? Hij mocht niet mee naar de Taj Mahal. Kennelijk zijn de Indiërs extreem bang dat je het monument iets aan doet (zoals bekrassen, in brand steken of meer van dat soort erge dingen) en dus mag je je tas niet meenemen. En je raadt het al, want waar was Schaap? Juist. En nu is hij boos. Hij zag zo uit naar de foto van hem en de Taj… Ik vrees dat ik dit moet gaan goed maken met de Chinese Muur.

De Taj Mahal was geweldig, indrukwekkend en vooral fotogeniek. Het is dat ik nog niet heb ontdekt hoe ik foto’s moet plaatsen en twijfel of ik dat wel hier moet doen of een linkje zal maken naar Flickr. Nou had ik al een account geprobeerd aan te maken daar, op Schaap’s naam, maar dat lukte niet want Schaap is een klein beetje minderjarig… En als je het daarna nog eens probeert, heeft Yahoo je door en vraagt nog steeds naar je ouders.

Intussen ben ik India trouwens meer dan zat. Ik had het erover met een 31-jarige Amerikaanse, zittend op een bankje voor de Taj, wachtend tot de zon onder zou gaan voor meer fotogenieke momenten. Zij zei, 95% van de Indiërs is gewoon niet aardig. Ze zijn op je geld uit en als het even kan daarna nog meer van je geld. Zo had ik een riksja-mannetje dat 100 rupees wilde hebben en ik dacht, goed je hebt een gezin, je hebt die 1 euro 60 harder nodig dan ik. Geef ik hem een briefje van 100, stopt hij het in zijn zak en zegt dan glashard, dat was 50 nu geef me nog 50.

Kijk, dat bedoel ik dus. Gelukkig heb ik ook iemand van de 5% ontmoet. 24-jarige Indiër werkzaam in marketing, woonachtig in Delhi en voor de eerste keer van zijn leven bij de Taj. En hij zei, we doen zo als gevolg van de onderdrukking, dat wringt nog steeds. Hij kon ook uitleggen waarom ik, elke keer als ik mij in het verkeer begeef, multipele bijna-dood-ervaringen heb. Regels zijn er om gebroken te worden en dat doen Indiërs maar al te graag. En dus stapte elke Indiër bij de Taj Mahal over het draadje heen, gespannen om te voorkomen dat je eraf zou vallen, met een bord ervoor dat dat niet mocht. Geen enkele Westerling die ik dat zag doen.

India buiten de steden is best grappig trouwens. Vandaag tussen Agra en Delhi vond ik mijzelf omringd door jongeren van 18-19 jaar die in zeer gebrekkig Engels probeerden met mij te praten. Ze waren bijna allemaal getrouwd met meisjes die door hun familie waren uitgezocht. Alleen niet de 28-jarige leraar Engels die vond dat je moest trouwen met iemand die je zelf had uitgezocht. Zo had hij zijn oog laten vallen op de 25-jarige Aisha die ik vervolgens aan de telefoon kreeg, omdat ze zo graag eens een buitenlander wilde spreken…

Voeg dit bij de tientallen keren dat mij inmiddels is gevraagd te poseren voor een foto, al of niet met een kind op schoot dat net zo verschrikt kijkt als ik, of een hele familie achter mij, 100 jaar oud ogende oma incluis. Als ik ook maar een beetje een Indiër was, zou ik er geld voor vragen, als een echte Bollywood-ster.