Moe van de grote stad, oververhit van de temperaturen (meer dan 30 graden Celsius) ben ik aangeland in Pingyao voor wat serieus gelanterfanter. Pingyao leent zich daar uitstekend voor als klassiek Chinees dorpje inclusief rustieke stadsmuur en een hostel waar je eigenlijk alleenmaar van kunt dromen. Kamers met airconditioning, prima eten en een echtpaar dat zich uitslooft om het voor elke gast naar de zin in te maken. Zat gisteren met een internationaal gezelschap op straat naar het Nederlands elftal te kijken en dacht, this is so it!
In de twee-en-een-halve maand dat ik nu op reis ben, zijn er meer dan genoeg momenten geweest dat ik dat niet dacht. Ik kan me nog goed herinneren hoe ik op weg naar Everest Base Camp mijn rugzak neerzette, er tegenaan schopte om vervolgens ernaast te gaan zitten huilen. Ik vroeg me af wat ik daar in hemelsnaam deed, maar zoals zo vaak bij dit soort vragen komen de antwoorden nooit op dat moment aanwaaien. Wekenlang werd ik wakker met maar één gedachte: fuck, ik ben nog steeds op wereldreis.
Inmiddels is dat allemaal veel beter. Ik heb al heel lang niet meer tegen mijn rugzak aan geschopt en elke ochtend word ik wakker met het gevoel dat het beste omschreven kan worden als het gevoel dat je als 6-jarige had als je bijna jarig was. Ik heb enorm veel zin in Beijing, Hong Kong en vooral ook in Australië. Eindelijk ga ik het Beloofde Land bezoeken! (overigens snappen alleen SEH-artsen dit). En daar houdt het niet op, want ook Nieuw-Zeeland staat op de planning, de datumgrens, Tahiti, Paaseiland en dan Zuid-Amerika.
En wellicht krijg ik in Zuid-Amerika bezoek uit Nederland, alleen vertel ik nog even niet van wie..
By: Danielle on 20 June 2010 at 21:16
Ik kan het bijna wel raden 😉