Schaap Op Reis

Moorea is waar iedereen van droomt. Na Tahiti is het het grootste eiland van Frans Polynesië, omringd door een turquoise oceaan, gezegend met witte stranden en beboste, mysterieuze bergtoppen. Er is maar één weg die als een ring over het eiland loopt en liften is hier nog een volledig geaccepteerde wijze van vervoer. Het is er altijd mooi weer en elke dag lijkt het zondag.

Toen ik in Nepal was, las ik het boek van Bill Bryson, A Short History Of Nearly Everything. Daarin beschreef hij hoe in de achttiende eeuw werd getracht de afstand van de aarde tot de zon te berekenen. Hiervoor moest de transit van Venus worden gevolgd en werd Captain James Cook naar de Pacific gestuurd. En wat kwam hij daar tegen? Moorea.

Hoewel ontdekkingsreizigers in die tijd overal vlaggen plantten en land claimden voor het vaderland, waren deze stukken land niet altijd onbewoond. Veel langer geleden nog waren er mensen in Zuid-Oost Azië die spullen, planten, beesten en de kinderen in een kano gooiden en op weg gingen naar nieuw land. Ze voeren naar Nieuw-Zeeland (de latere Maori) en zo’n beetje alle eilanden in de Pacific (waaronder ook Frans Polynesië, Paaseiland en Hawaii).

Al liggend op het witte strand, al snorkelend in de turquoise oceaan, al fotograferend vanaf een kayak huiveringwekkend dichtbij twee meter hoge golven brekend op het rif, bedacht ik mij dat ik in de voetsporen ben getreden van deze mensen. En met mijn voeten in het warme water van Opunohu Bay realiseerde ik mij naar dezelfde toppen te staren als Captain Cook destijds.

En om de geschiedenisles volledig te maken, heeft Frankrijk in de jaren negentig natuurlijk kernproeven uitgevoerd in dit gebied (misschien komt ik lichtgevend terug). Toen Greenpeace daar wat tegen wilde doen, ontplofte de Rainbow Warrior ‘zomaar’ in de haven van Auckland (been there, tick). Het is leuk om te zien dat een wereldreis ook een reis is terug in de tijd.